Síðasta dag fyrir jól flýtti ég mér í stórmarkaðinn til að
kaupa gjafirnar
sem ég komst ekki yfir að kaupa fyrr.
Þegar ég sá allt fólkið þar, byrjaði ég að kvarta í hljóði
"Þetta á eftir
að taka heila eilífð og ég á enn eftir að fara á svo marga
staði".
Jólin eru alltaf að verða meira og meira pirrandi með hverju
árinu. Ég
vildi að ég gæti bara lagst niður og farið að sofa og vaknað
svo eftir
jólin.
Allavegana, ég kom mér í leikfangadeildina og þar fór ég að
skoða verðin,
hugsandi hvort að börn leiki sér eitthvað með svona dýr
leikföng. Eftir smá
tíma af leikfangaskoði þá tók ég eftir litlum strák um 5 ára,
sem hélt á
dúkku upp við brjóstið sitt.
Hann strauk hárið á dúkkunni og virtist svo sorgmæddur.
Svo snéri litli strákurinn sér að eldri konu sem var við
hliðina á honum
"amma, ertu viss um að ég hafi ekki nógu mikla peninga?" Gamla
konan
svaraði "þú veist að þú átt ekki nóg til að kaupa dúkkuna
elskan mín" Svo
bað hún hann um að bíða í 5 mínútur eftir sér á meðan hún
skoðaði sig um.
Hún fór fljótlega.
Litli strákurinn hélt ennþá á dúkkunni í hendinni. Ég labbaði
til hans og
spurði hann hverjum hann ætlaði að gefa dúkkuna. "Þetta er
dúkkan sem
systir mín elskaði mest og langaði svo mikið í fyrir
jólin.
Hún
var svo viss um að jólasveinninn myndi gefa sér hana.
Ég sagði honum að kannski eigi jólasveinninn eftir að koma með
dúkkuna til
hennar, og að hann þyrfti ekki að hafa áhyggjur. En hann sagði
við mig
sorgmæddur "Nei jólasveinninn getur ekki gefið henni dúkkuna
þar sem hún en
núna. Ég verð að gefa mömmu dúkkuna svo að hún geti gefið
henni hana þegar
hún fer þangað". Augun hans voru svo sorgmædd meðan hann sagði
þetta.
"Systir mín er farin til þess að vera með Guð. Pabbi segir að
mamma sé líka
að fara til Guðs mjög fljótlega, og ég hélt að hún gæti farið
með dúkkuna
fyrir mig og gefið systur minni hana".
Hjartað mitt stoppaði næstum því. Litli strákurinn leit upp
til mín og
sagði "Ég sagði pabba að segja mömmu að fara ekki alveg
strax.
Ég bað hann um að bíða þangað til að ég kæmi heim úr búðinni"
Svo sýndi
hann mér fallega mynd af honum þar sem hann var hlægjandi. "Ég
vil líka að
mamma taki þessa mynd með sér svo að hún gleymi mér
aldrei"
"Ég elska mömmu mína og ég vildi óska að hún þyrfti ekki að
fara, en pabbi
segir að hún verði að fara til að vera hjá litlu systur
minni".
Svo leit hann aftur á dúkkuna með sorgmæddum augum, mjög
hljóðlátur. Ég
teigði mig hljóðlega í veskið mitt og tók smá pening upp og
sagði við
strákinn "en ef við athugum aftur í vasan til að tékka hvort
að þú eigir
nógan pening?" Allt í lagi sagði strákurinn "ég vona að ég
eigi nóg"
Ég bætti smá af mínum peningum við án þess að hann tæki eftir
því og við
byrjuðum að telja. Það var nógur peningur fyrir dúkkunni, og
meira að segja
smá afgangur.
Litli strákurinn sagði "Takk Guð fyrir að gefa mér nógan
pening. Svo leit
hann á mig og sagði " Í gær áður en ég fór að sofa þá bað ég
Guð um að vera
viss um að ég hafi nógan pening til þess að geta keypt dúkkuna
handa systur
minni. Hann heyrði til mín"
"Mig langaði líka að eiga nógan pening til að kaupa hvíta rós
handa mömmu,
en ég þorði ekki að biðja Guð um of mikið, en hann gaf mér nóg
til að kaupa
rósina líka". Sko mamma elskar hvíta rós".
Nokkrum mínútum seinna kom gamla konan og sótti strákinn. Ég
kláraði að
versla með allt öðru hugarfari ég gat ekki hætt að hugsa um
litla strákinn.
Svo mundi ég eftir frétt í blaðinu fyrir 2 dögum síðan "maður
keyrði
drukkinn og klessti á bíl þar sem ung kona og lítil stelpa
voru í. Litla
stelpan dó samstundis en mamman var í dái" Fjölskyldan varð að
ákveða hvort
þsð ætti að setja hana í öndunarvél eða ekki, af því að unga
konan myndi
ekki vakna úr dáinu.
Var þetta fjölskylda litla stráksins?
Tveim dögum eftir að ég hitti litla strákinn, las ég í blaðinu
að unga
konan hafi dáið. Ég gat ekki hamið mig og fór út í blómabúð og
keypti búnt
af hvítum rósum og fór upp í líkhús þar sem fólk gat séð
konuna og óskað
sér í seinasta skipti áður en hún væri jörðuð.
Hún var þarna í kjól, haldandi á fallegri hvítri rós með
myndinni af litla
stráknum og dúkkuna á brjóstinu.
Ég fór grátandi og fannst líf mitt hafa breyst til eilífðar.
Ástin sem
þessi itli strákur hafði til mömmu sinnar og systur, er enn
þann dag í dag,
erfitt að ímynda sér. Og í einni svipan tekur drukkinn maður
þetta allt frá
honum.
Núna hefur þú 2 kosti:
1) Sendu þessi skilaboð til allra sem þú þekkir.
2) Eða hentu þessu og láttu sem þetta hafi ekki snert hjartað
þitt.
Ef þú sendir þessi skilaboð, þá kannski hindrar þú einhvern
til þess að
keyra drukkinn.